࿊ za firanką potwór śpi

NANCY SMITH

12.03.1945, Seattle, prawie piętnaście lat

Nancy to dobra dziewczyna. Imię dla psa i brytyjskie nazwisko, wymyślone na poczekaniu, wyłącznie dla zaspokojenia dziecięcej ciekawości. Matka tańcząca burleskę, ojciec znikąd; równie dobrze mogłaby urodzić się za oceanem. Albo wcale, bo gdyby nie lekarz-idiota, nie byłoby jej na świecie. 

Cyrk jest od zawsze. Najpierw jedna trupa, potem druga, trzecia. Kilka rodzin, dziesiątki kolejnych wujków i ciotek. Ludzie połykający ogień, sięgający lwu do paszczy, wyciągający króliki z kapeluszy; na widowni ludzie zamierają, a Nancy śmieje się za kurtyną, bo znowu dali się nabrać. Gdzieś słyszała, że dzieci w jej wieku nie powinny podróżować z bandą popaprańców, tylko siedzieć na tyłku i się uczyć, ale mama kazała jej zakryć uszy. Najprawdopodobniej ktoś taki nie istnieje, bo nigdy nie zadbano o jakiekolwiek dokumenty, skoro wszystko było zawsze na miejscu.

Mała kłamczucha, ale przynajmniej ma talent do owijania sobie ludzi wokół palca. Po występach uśmiecha się ślicznie do czterdziestolatków z wypchanymi portfelami; chyba nic nieprzyzwoitego, wyłącznie urok osobisty. Matka przeszła na zasłużoną emeryturę i posłała kochaniutkie dziecko w świat, żeby potem bez przeszkód stanąć pod latarnią gdzieś w Chicago. Mówi się trudno.

_______

chyba najbardziej chaotyczna karta, jaką w życiu napisałam.

hej, będzie fajnie.